Balans van de Leefomgeving
Balans van de Leefomgeving 2010

Nederland is medeverantwoordelijk voor biodiversiteitsverlies in het buitenland

Nederland wentelt de effecten van zijn economie en consumptie voor een deel af het buitenland. Zo draagt de import van agrarische producten bij aan het verlies van biodiversiteit elders. De Nederlandse bijdrage om dat verlies te remmen heeft nog geen succes gehad.

De ontwikkeling van import,  en export en consumptie van hout en vis in Nederland

De ontwikkeling van import, en export en consumptie van hout en vis in Nederland

Nederland heeft een aantoonbaar effect op de biodiversiteit in het buitenland

De Nederlandse binnenlandse consumptie vereist een flink ruimtebeslag in het buitenland. Dit ruimtegebruik draagt bij aan de achteruitgang van de biodiversiteit aldaar. Dit wordt de ecologische voetafdruk genoemd.
De Nederlandse ecologische voetafdruk is drie keer het nationale oppervlak. De behoefte aan papier en de vraag naar dierlijke eiwitten zorgen voor bijna de helft van de benodigde ruimte buiten de landsgrenzen.

Nederlandse handelsstromen vereisen extra ruimtegebruik in het buitenland

Nederland is een handelsland, en exporteert veel producten die hier worden geproduceerd. Voor die geƫxporteerde goederen zijn meestal ook grondstoffen gebruikt die elders biodiversiteitsverlies veroorzaken. Voor productie van varkens- en kippenvlees dat Nederland exporteert, is in het buitenland nog circa driekwart van het Nederlandse landbouwareaal nodig. Import-exportstatistieken voor hout en vis laten zien dat voor hout de import en export stijgen terwijl de consumptie constant is. Voor vis blijkt dat de consumptie op een veel lager niveau ligt dan import en export.

Nederlands beleid voor biodiversiteit in het buitenland kent twee sporen

Duurzaam gebruik en gebiedsbescherming vormen de twee sporen in het Nederlandse beleid voor biodiversiteit in het buitenland. In het beleidsprogramma biodiversiteit 2008-2011 zijn doelen geformuleerd voor een coherent interdepartementaal beleid.
Een doel is om de internationale handel te laten verduurzamen door middel van het invoeren van keurmerken. Voorbeelden zijn fair-trade koffie, FSC-hout, et cetera. Deze certificering draagt bij aan een duurzame ecoregionale ontwikkeling waarin lokale milieubescherming en economische vooruitgang worden gecombineerd.